Tag Archive for: cuidados paliativos

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak APDISAren alde antolatutako CuidarNos martxa solidarioaren arrakasta

/by

Duela gutxi egin da Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitalearen I. Martxa Solidarioa CuidarNos Eguna ospatzeko (ongizate integralerako barne programa ofizialki martxan jartzeko ekitaldia), eta arrakasta handia izan zuen. 400 pertsona inguru ibili ziren Santurtziko kaleetan zehar, Santurtziko Pertsona Ezinduen Elkartea (APDISA) onuradun duen ekimen batean.

Herriko ia auzo guztietatik igaro zen elkartasun martxaren ibilbidean Karmele Tubilla Santurtziko alkatea eta Ixone Andreu Gizarte Ekintzako zinegotzia izan ziren.

Adin eta egoera fisiko guztietako jendea bildu zuen ekintzak. Irteera eta helmuga Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitalean izan ziren, eta handik bi ibilbide abiatu ziren: bata 5 km-koa, eta bestea 2,5 km-koa, egokitua. Izena eman zutenek motxila bat, kamiseta bat, ura eta zizka-mizkak jaso zituzten irteeran, eta jan-edanerako postu bat jarri zen ibilbidearen erdian, Gernika parkean.

Martxan Ospitaleko profesionalak, Mendekotasuna duten Helduen Desgaitasun Fisikoko Unitateko (UDFAD) erabiltzaileak, 40 boluntario baino gehiago, San Joan Jainkoarena Ospitaleko lagunen sareko kideak, APDISAko kideak, zentroko profesionalak, senideak eta Santurtziko herritarrak bildu ziren.

Maite García Izquierdo Ospitaleko Pertsonak eta Balioak saileko zuzendariak esan zuenez, «jardunaldi gogoangarria izan da, batez ere UDFADeko erabiltzaileentzat eta APDISAko bazkideentzat. Beraientzat eta martxan parte hartu dugun guztiontzat, oso berezia eta motibagarria izan da Santurtziko kaleetan era honetara paseatzea. Desgaitasunari eta harekin bizi diren pertsonei ikusgarritasuna emateko ere balio izan du, baita haien zaintzaileei ere. Baita, beste behin ere, boluntarioen lan garrantzitsua agerian uzteko ere».

«Gurekin topo egin duten pertsona askok ez zuten ezagutzen desgaitasun fisikoa duten pertsona helduei ematen diegun arreta, duela hamarkada batzuetatik hona gure egoitza unitatean egiten ari garena. Haientzat aurkikuntza bat izan da, eta, beste behin ere, Ospitaleak karisma joanjainkoarenatarra praktikara eramateko duen alderdi aniztasuna erakusten du», gaineratu zuen.

Ospitaleko profesional eta boluntario taldeari buruz, honako hau esan zuen: «ongizaterako eta autozainketarako unea izan da, norberarena eta komunitarioa, ekimen solidario eta, aldi berean, ludikoa; primeran pasatu genuen».

I Martxa Solidarioa egin ondoren, parte hartzaileek eta antolatzaileek txosna solidarioaz gozatu ahal izan zuten ospitalean bertan. Bertan, janaria, edaria, musika eta sorpresak izan ziren, hala nola erruleta eta ‘photocall’ solidarioak.

Antolakuntzak eskerrak espresuki eman nahi dizkie ekitaldia posible egin zuten pertsona eta erakunde guztiei: profesionalak, boluntarioak, San Joan Jainkoarena Ospitaleko lagunen sareko kideak, APDISAko bazkideak, Ospitaleko Mendekotasuna duten Helduen Desgaitasun Fisikoko Unitateko erabiltzaileak, Santurtziko Udala eta Santurtziko Udaltzaingoa, bai eta babesle guztiak ere: Fundación Benéfica Aguirre, Giroa-Veolia, Eurest, Coca-Cola, Grupo Ibaizabal, Caramés Farmazia eta Seguros Occident.

Lehen deialdi honek izan duen harrera bikaina dela eta, Ospitalearen borondatea da ekimenarekin jarraitzea eta urtero errepikatzea.

CuidarNos-i buruz

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak CuidarNos proiektua aurkeztu zuen apirilean. Pertsona eta Balioen Arloak eta Kudeatzailetzak bultzatutako ekimen estrategikoa da, eta zentroan lan egiten duten profesionalen ongizatea sustatzeko sortu da, horiek baitira egunero pazienteak eta egoiliarrak zaintzeko eta laguntzeko arduradunak.

Ia 300 langileko multzoa izanik, horietatik %75 emakumeak, CuidarNos-ek hiru zutabe nagusi ditu: osasun fisikoa, ongizate emozionala eta ohitura osasungarrien sustapena. Ikuspegi integral horri esker, garapen pertsonal eta profesionalean laguntzen zaiei langileei, eta, hala, osasuna hobeto babesten eta lan ingurune osasungarriagoa sortzen laguntzen da.

Proiektua abian jartzea inbertsio estrategikoa ere bada, Ospitalearen eta hori posible egiten duten pertsonen arteko konpromisoa indartzera bideratua. Halaber, espero da laguntza horrek eragin positiboa izatea langileen osasunean, proaktiboki artatzen baititu ekipoen eguneroko ongizateari eragiten dioten faktoreak.

CuidarNos modu naturalean lerrokatzen da San Joan Jainkoarena Ospitale Ordenaren misioarekin eta balioekin, bere asistentzia ereduaren ezaugarri diren abegi onarekin, errespetuarekin eta giza kalitatearekin duen konpromisoa sendotuz. Gainera, proiektu honek begirada jasangarria du, ekonomia zirkularrari eta zaintza partekatuaren kulturari lotutako praktiken aldeko apustua eginez.

 

El Hospital San Juan de Dios de Santurtzi presentó el pasado mes de abril su proyecto CuidarNos, una iniciativa estratégica impulsada desde su Área de Personas y Valores junto con la Gerencia, con el objetivo de promover el bienestar del equipo de profesionales que trabajan en el centro, responsables de cuidar y acompañar diariamente a pacientes y residentes.

Con una plantilla aproximada de 300 personas, de las que el 75% son mujeres, CuidarNos se estructura en torno a tres pilares clave: salud física, bienestar emocional y promoción de hábitos saludables. Este enfoque integral permite acompañar a las personas trabajadoras en su desarrollo personal y profesional, contribuyendo así a una mayor protección de su salud y a la creación de un entorno de trabajo más saludable.

La puesta en marcha del proyecto representa también una inversión estratégica, orientada a fortalecer el compromiso mutuo entre el Hospital y las personas que lo hacen posible. Asimismo, se espera que este acompañamiento tenga un impacto positivo en la mejora de la salud del personal, al atender de manera proactiva los factores que afectan al bienestar diario de los equipos.

CuidarNos se alinea de forma natural con la misión y los valores de la Orden Hospitalaria de San Juan de Dios, reforzando el compromiso con la hospitalidad, el respeto y la calidad humana que caracterizan su modelo asistencial. Además, este proyecto incorpora una mirada sostenible, apostando por prácticas vinculadas a la economía circular y a una cultura del cuidado compartido.

Esther García-Abadillo Alonso gizarte langileak ‘Adinekoentzako estimulazio eta berraktibaziorako eskuliburu praktikoa’ kaleratu du

/by

Biztanleriaren zahartzea eta mendekotasuna dagoeneko gizarte eta osasun erronka handiak diren testuinguru honetan, ‘Manual práctico de estimulación y reactivación para adultos mayores’ (‘Adinekoentzako estimulazio eta berraktibaziorako eskuliburu praktikoa’) aurkezten da. Esther García-Abadillo Alonsok idatzi du, eta Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Hobeto Zaintzeko Institutuak argitaratu. Obra funtsezko tresna da beren denbora, ezagutza eta afektua adinekoei eskaintzen dietenentzat: arlo soziosanitarioko profesionalak, senideak eta espezializatu gabeko zaintzaileak.

Liburuak 78 orrialde ditu, eta Ramón Castejón García Anaiak maketatua izan da. Formatu digitalean argitaratu da eta doan deskarga daiteke Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitalearen web atariko  ‘Argitalpenak’ menutik.

Madrilgo Comillasko Pontifize Unibertsitatean Gizarte Lanean diplomatua eta Alemanian trebatua den egileak mendekotasun maila desberdinak dituzten adinekoei arreta ematen bai Espainian, bai Alemaniako lurretan izan duen bi hamarkada baino gehiagoko esperientzia profesionala islatzen du orrialde hauetan. Haren historia pertsonalak ere zeharkatzen du liburua: 2001ean garuneko iktus bat gainditu ondoren, García-Abadillok gerontologiara eta animazio soziokulturalera bideratu zuen bere ibilbidea, sinetsirik giza estimulazioak eta akonpainamenduak markatzen dutela adineko pertsonen bizi kalitatean dagoen aldea.

Gidaliburua gida praktiko, argi eta ulergarri gisa sortu da, eta egoitza zentroetan, eguneko zentroetan eta etxez etxeko arretan aplika daitezkeen teoria eta ariketak konbinatzen ditu. Bere kapituluetan zehar, irakurleak zaintzaren alderdi desberdinak biltzen dituzten jardueren proposamen oso bat ikus dezake:

Eguneko eta asteko programazioa. Obrak adibide zehatzak ditu, zaintza errutinak nola egituratu erakusten dutenak, segurtasuna, denbora orientazioa eta bizi zentzua emateko, egoitzetan zein etxeetan.

Estimulazio sentsoriala. Egileak ikusmena, entzumena, dastamena, ukimena eta usaimena lantzeko proposamen bereziak aurkezten ditu, oroitzapenak piztuz eta ingurunearekiko lotura erraztuz. Objektuen “kutxa misteriotsutik” hasita, sasoiko fruta dastatzeraino edo aromaterapia ariketetaraino, dinamika bakoitzak autonomiarako eta ongizaterako bideak irekitzea bilatzen du.

Musika jarduerak. Musikaren boterea baliabide terapeutiko pribilegiatu gisa aurkezten da testuan. Liburuan koruen, musika lehiaketen, gorputz perkusioen edo hainbat herrialdetan zehar egindako soinu bidaien ideiak biltzen dira, baita mugikortasun murriztua duten pertsonentzat edo gurpil aulkian doazenentzat egokitutako dantzak ere.

Gorputz jarduerak. Obran mugitzeko jolas eta ariketa errazak erakusten dira, hala nola “besosaskia” edo “jomugara tiro”, mugimendu bakoitzaren balioa, txikia izan arren, handitzen dutenak, autoestimua eta parte hartzea sustatuz.

Talde interkomunikazioa. Liburu berriak jorratzen duen beste alderdietako bat da: solasaldia akuilatu, errealitatearekiko kontaktua erraztu eta adineko pertsonaren dimentsio soziala indartzen duten kontakizun, irakurketa eta gogoetak.

Sormenezko jarduerak. Besteak beste, irudimena aktibatu eta lorpen zentzua sortzen duten eskulan tailerrak eta dinamika adierazkorrak biltzen dira.

Zainketa aringarrietan eta oheratuta daudenei laguntzea. Testuko atalik esanguratsuenetako bat da. Bertan hurbiltasunak, entzuteak eta laztanek bizitzaren amaieran duten garrantzia aldarrikatzen da. Arreta aringarriak heriotza baketsua ez ezik, azken unera arte bizitako bizitza ere bermatzen duela jasotzen du liburuak.

Jacinto Bátiz doktorearen hitzaurreak, Santurtziko San Joan Jainkoarena ospitaleko Hobeto Zaintzeko Institutuko zuzendariak, lan honen balio erantsia azpimarratzen du: «liburu hau harribitxi bat da. Ezinbesteko giza dimentsioa emanez osatzen ditu zaintzak. Irakurtzen bukatzen denean, garbi ikusten da horrelako akonpainamenduarekin pertsonek hobera egiten dutela».

Eskuliburuan zehar García-Abadillok benetako kasuak tartekatzen ditu, hala nola “García andrearena”. Alemaniar egoiliar honek, zentzumen eta afektibitate estimulazioko asteen ondoren, harremanetarako eta komunikaziorako gaitasun harrigarriak berreskuratu zituen. Istorio horiek erakusten dutenez, «muga fisiko edo kognitiboez harago, adinekoak bere identitatea, memoria emozionala eta bizitzaz gozatzeko gaitasuna gordetzen ditu, hurbileko eta errespetuzko arreta jasotzen badu».

Liburuan, gainera, terminoen glosario bat eta erreferentziazko bibliografia bat daude, eta, hala, tresna erabilgarriak dira, bai zaintzen hasten direnentzat, bai esku hartzeko programak indartu nahi dituzten talde profesionalentzat.

‘Adinekoentzako estimulazio eta berraktibaziorako eskuliburu praktikoa’ ez da soilik jarduera bilduma bat, baizik eta mendekotasunaren gaineko begirada eraldatzeko eta pertsona zaintzaren erdigunean jartzeko gonbidapena. Egunerokotasunaren, giza kontaktuaren eta sormenaren garrantzia arretaren zutabe gisa aldarrikatzen duen gida.

Liburu berriaren azala.

 

Esther García-Abadillo Alonso.

Berrikuntza teknologikoa zainketa aringarrien aliatu gisa

/by

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak tresna digitalen eta berrikuntza teknologikoen erabilera aztertzen du, zainketa aringarrietako pazienteen arreta hobetzeko.

Garatzen ari diren esperientzien artean, etxean bizi-konstanteak eta sintomak erregistratzen dituzten aplikazio mugikorren bidez geratzen diren pazienteen jarraipena dago. Datu horiek unitate zentral batera bidaltzen dira, eta horrek aukera ematen dio osasun-taldeari egoera baloratzeko eta, behar izanez gero, pazientearen etxera joateko, ospitaleratzeak saihestuz.

Beste ekimen berritzaile bat da errealitate birtualeko betaurrekoak erabiltzea ospitaleratutako pazienteentzat, jatorrizko lekura edo bisitatu ohi zituzten espazioetara itzuli ezin izango dutenentzat. Teknologia horren bidez, esperientzia eta ingurune esanguratsuak birbizi ditzakete, beren historia pertsonalaren parte diren bizipenetara hurbilduz.

Julio Gómez doktoreak, Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko koordinatzaileak, bideo honetan, laguntza-etapa honetan pazienteei arreta hobea emateko teknologia berriek duten potentziala azaltzen digu.

 

 

 

El Hospital San Juan de Dios de explora el uso de herramientas digitales y la innovación tecnológica como aliada en los cuidados paliativos.

Entre las experiencias que se están desarrollando se encuentra el seguimiento de pacientes que permanecen en su domicilio mediante aplicaciones móviles que registran constantes vitales y síntomas. Estos datos se envían a una unidad central, lo que permite al equipo sanitario valorar la situación y, en caso necesario, desplazarse al hogar del paciente, evitando ingresos hospitalarios.

Otra innovación tecnológica como aliada en los cuidados paliativos es el uso de gafas de realidad virtual para pacientes ingresados que no podrán regresar a su lugar de origen o a los espacios que solían visitar. A través de esta tecnología, pueden revivir experiencias y entornos significativos, acercándoles a vivencias que forman parte de su historia personal.

Santurtziko San Joan Jainkoarena ospitaleak formatu digitalean argitaratu du Jesús Sánchez Etxaniz doktorearen ‘Atención Paliativa en Menores. Reflexiones desde la experiencia’ liburua

/by

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak, Hobeto Zaintzeko Institutuaren bidez, Jesús Sánchez Etxaniz doktorearen ‘Atención Paliativa en Menores. Reflexiones desde la experiencia’ liburua editatu eta argitaratu du. Doktorea pediatra espezializatua da Pediatriako Zainketa Aringarrietan, eta Gurutzetako Unibertsitate Ospitaleko Etxeko Ospitalizazioko eta Pediatriako Zainketa Aringarrietako Unitateko arduraduna. Liburua dagoeneko eskuragarri dago San Joan Jainkoarena Ospitalearen web atariko Argitalpenak menuan.

Ramón Castejón García Anaiak maketatu du liburua eta Jacinto Bátiz doktorearen aurkezpena du, Hobeto Zaintzeko Institutuko zuzendaria eta obraren sustatzailea. Era berean, Ricardo Martino doktorearen hitzaurrea darama, Niño Jesús de Madrid Haur Ospitale Unibertsitarioko Pediatria Zainketa Aringarri Integraleko Unitateko burua. Azaleko marrazkia Libe izeneko neskato batek egin zuen, bost urteko pazientea, leuzemia linfoblastikoa duena.

Obra testu irakurterraza da, 57 orrialde ditu, eta bere jatorriari buruz Sánchez Etxaniz doktoreak azaldu duenez, «Jacinto Bátiz doktorea izan zen hori iradoki zidana, bere ‘Hacia una cultura paliativa’ liburua osatzeko, adingabeen arloan, ezaugarri berezi batzuk baitituzte».

Testua egiteko helburuei dagokienez, egileak onartu du bere esperientziak eta bizipenak partekatu dituztela bera partaide den taldeak azken 13 urteetan lagun izan dituen paziente eta familiekin.

Horrela, egilearen arabera, liburua prestakuntza, dibulgazio eta giza tresna bihurtzen da zainketa aringarri pediatrikoaren errealitatera profesionalki edo pertsonalki hurbiltzen direnentzat. Adierazten duenez, «paziente eta familia bakoitzak modu bakar eta besterenezinean bizi du bizitzaren amaiera. Bakoitzak behar batzuk ditu, laguntzen dieten gauzak eta laguntzen ez dietenak. Horregatik, ona da haiei buruz galdetzea, guk egiten dugun bezala, eta galdetzea “nola lagundu diezazuekegu? nola sentitzen zarete?”. Eta haien erantzunak liburuan islatuta daude. Uste dut horiek ezagutzea lagungarria izan daitekeela, bai profesionalentzat, bai kasu horietan esperientzia handirik ez duten senide eta lagunentzat, haiengana hurbildu eta laguntzeko».

Hamar urte baino gehiagoan egindako lanak eman dion ekarpenik handienari buruz, Sánchez Etxaniz doktoreak honakoa erantzun du: «gauza asko», «gure taldeak beraiei eta familiei bizitzea tokatu zaien bide zail horretatik modu jasangarriagoan igarotzen nola lagundu dien ikusteak eragiten dion poztasun pertsonala» aipatu du. Baita lortu izana ere «ez beti baina bai kasu askotan, bizitzaz azken unera arte gozatzeko gai izan daitezen. Eta agurrak maitasunez beteak izan daitezela, dolu konplikaturik ez izateko». Aditu paliatibistak, era berean, «bere irribarreak eta gure taldearengan duten konfiantza» baloratzen ditu.

Hala ere, eguneroko zailtasunak ere aitortzen ditu: «batez ere, beste mediku espezialista batzuek, gaixoen ohiko zaintzaileek, gure esku hartzea berandu eskatzea. Horrek gure lana oztopatzen du nahi gabe. Eta, batzuetan, amaiera ahalik eta jasangarriena izan dadin ez lortzea. Batez ere nerabeengan gertatzen da hori».

Azkenik, Sánchez Etxaniz doktoreak baliabideen hornikuntzan eta lurralde ekitatean funtsezko hobekuntza eskatu du, eta nabarmendu du pediatriako aringarrien ekipo espezifikoak behar bezala hornitu behar direla. «Gaur egun bi unitate baino ez daude (Madrilgo Niño Jesús eta Bartzelonako Sant Joan de Déu) eguneko 24 orduetan, urteko 365 egunetan, arreta eskain dezaketenak, hala nola etxeko arreta, ohe eta langile propioekin ospitaleratzea, familiaren atsedenerako ospitaleratzeak, eguneko ospitalea eta ‘hospice’. Gainerako 54 taldeek arreta partziala eskaintzen dugu, ezer ez baino hobea dena. Baina hori ez da ideala. Nazioko eta nazioarteko legediak onartutako eskubide bat dena ezin da posta kodearen mende egon. Ezin da gutxi batzuen pribilegioa izan. Lagunduko luke Zainketa Aringarrien lege organiko nazional bat onartzeak, funts ekonomikoak esleituta izango lituzkeena giza baliabideez eta baliabide materialez hornitzeko, modu errealistan inplementatzeko».

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaletik gonbita luzatzen zaie osasun arloko profesionalei, familiei, hezitzaileei eta haurtzaroarekin sentsibilizatuta dagoen pertsona orori obra hau irakurtzera, bizitzaren amaieran zainketak behar izan dituzten haur eta nerabeekiko zuzeneko esperientziatik ezagutza, samurtasuna eta hausnarketa eskaintzen duena.

Deustuko Unibertsitateak eta Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak Medikuntzako etorkizuneko profesionalak zainketa aringarrietan trebatzearen aldeko apustua egin dute

/by

Ospitaleko mediku taldea laugarren mailako ikasleei irakasgai hori ematen hasi da, pertsona ardatz duen osasun arreta humanizatuaren alde unibertsitatearekin batera egindako apustuan.

Deustuko Unibertsitateak zainketa aringarriak txertatu ditu Medikuntzako graduaren ikasketa planean, Santurtziko San Joan Jainkoarena ospitalearekin duen lankidetza-hitzarmenari esker ematen hasi den prestakuntza da, hain zuzen. Ospitaleko Zainketa Aringarrien Zerbitzuko mediku talde osoa, 1993az geroztik arlo horretan aitzindaria izan den zentroa, laugarren mailako ikasleei zuzendutako irakasgai honen prestakuntzan inplikatu da.

Ekimen hau kokatzen da bi erakundeek etorkizuneko medikuen prestakuntza hobetzeko eta pertsonarengan oinarritutako osasun arreta gizatiarragoa indartzeko hartutako konpromisoaren barruan. Hain zuzen ere, Deustuko Unibertsitatea graduko curriculumean irakasgai hori sartzen duten Estatuko unibertsitate bakanen artean dago.

“Medikuntzako profesionalek ezin dute ahaztu beren funtzioen barruan ere badagoela hiltzeko prozesuan laguntzea, azkenera arte bizitzeko. Zainketa aringarriak unibertsitateko irakaskuntzan sartzea funtsezkoa da humanizazioa eta zientzia uztartuko dituen medikuntzarantz aurrera egiteko”, adierazi du Julio Gómez ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko arduradunak. Ikasgai hori Matxalen Aguiló, Mónica Moyano eta Àngels Ballesta lankideekin batera ematen du.

Bi erakundeen arteko hitzarmenak barnean hartzen ditu Medikuntza, Erizaintza eta Psikologia graduak.

 

 

Haragitze terapeutikoa: noiz gelditu jakitea ere zaintzea da

/by

Haragitze terapeutikoak pertsona bat bizirik mantentzera bideratuta egon arren sufrimendu handiagoa eragiten dioten ebakuntza medikoak izendatzen ditu. Arindu beharrean, mina luzatzen dute.

Haragitzea terminoa bereziki adierazkorra da, haragiari, gorputz fisikoari lotzen zaiolako. Ohartarazpen bat da: arreta pazientearen gorputzean bakarrik jartzen dugunean eta pertsona bere osotasunean ikusteari uzten diogunean egiten dugu lan.

Begirada oso hori berreskuratzen dugunean eta begietara begiratzen, azala ukitzen eta bestearen sentiberatasuna ukitzen uzten diogunean, norbait noiz sufritzen ari den jakin dezakegu.

María González doktoreak, Santurtziko San Joan Jainkoarenaren Ospitaleko  Barne Medikuntzako  Zerbitzuko medikuak, bideo honetan azaltzen digu zein garrantzitsua den pertsonak entzutea eta noiz gelditu jakitea.

Batzuetan, pazienteak bakarrik behar du medikuak bere rol profesionala alde batera uztea eta benetan den bezala hurbiltzea: pertsona bat beste pertsona baten aurrean.

El encarnizamiento terapéutico designa aquellas intervenciones médicas que, pese a estar orientadas a mantener con vida a una persona, acaban generándole un mayor sufrimiento. En lugar de aliviar, prolongan el dolor.

El término encarnizamiento resulta especialmente expresivo, porque remite a la carne, al cuerpo físico. Es una advertencia: hay encarnizamiento terapéutico cuando centramos nuestra atención únicamente en el cuerpo del paciente y dejamos de ver a la persona en su integridad.

Cuando recuperamos esa mirada completa y nos permitimos mirar a los ojos, tocar la piel y entrar en contacto con la sensibilidad del otro, entonces es posible reconocer cuándo alguien está sufriendo.

La Dra. María González, médica del Servicio de Medicina Interna del Hospital San Juan de Dios de Santurtzi, nos cuenta en el siguiente vídeo la importancia de escuchar a las personas y saber cuándo parar. A veces, el paciente solo necesita que el médico deje a un lado su rol profesional y se acerque como lo que realmente es: una persona frente a otra persona.

Kudeaketa emozionala haurtzaroan: helduaren rola ikaskuntzan

/by

Haurrek babes-sena pizten dute helduengan, eta horrek, askotan, haiekin komunikatzeko modua baldintzatzen du. Hala ere, haur bakoitzak bere eboluzio-unetik ulertzen du errealitatea, eta, beraz, funtsezkoa da haiengana naturaltasunez hurbiltzea eta ulertzeko gaitasunera egokitzea.

Akonpainamendu horren alderdi garrantzitsuenetako bat balidazio emozionala da.

Sentitzen dutena aitortzeak, beren emozioak minimizatu eta saihestu gabe, haiekin harreman osasungarria izatea ahalbidetzen die. Helduak, beren sentimenduak modu lasai eta irekian adieraztean, erreferente emozional bihurtzen dira.

Tristura bezalako emozioak erakusteak giza esperientziaren parte direla ulertzea ahalbidetzen die haurrei. Ez dira emozio onak edo txarrak, ezagutzen eta kudeatzen ikasi beharreko erantzun naturalak baizik.

Emozioetan hezteak haurrak errespetuz eta maitasunez tratatzea eskatzen du, haien prozesuetan eutsiz eta hazkundearen berezko bizipenetatik gehiegi babestea saihestuz. Haiei laguntzea, funtsezko giza esperientziak ukatu gabe, funtsezkoa da haien garapen emozionalerako eta etorkizuneko ongizaterako.

Julio Gómez doktoreak, Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko koordinatzaileak, hezkuntza emozionalaren garrantzia azalduko digu hurrengo bideoan, haurtzaroan ulermenetik eta naturaltasunetik lagunduz.

 

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitalean ‘Zaindu, itxaropen zeinua’ hitzaldia izango da bihar

/by

Santurtzi, 2025eko otsailaren 26a Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak ‘Zaindu, itxaropenaren seinale’ hitzaldia eskainiko du bihar, arratsaldeko 18.00etan, Santurtziko San Juan de Dios Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko koordinatzaile eta Arreta Psikosozialeko Taldeko (APT) zuzendari Julio Gómez doktoreak. Sarrera librea eta doakoa da, lekua bete arte.

Jarduera Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Arreta Espiritual eta Erlijiosoko Zerbitzuak (SAER) antolatu dau, Bilboko Elizbarrutiko I. Bikariotzako pastoral unitateagaz batera (Santurtzi, Portugalete, Barakaldo, Sestao, Errekarte eta Meatzaldea). Hori dala-ta, eskualde osoko jendea bertaratzea espero da.

Hitzaldia hilabetearen barruan antolatu da, Gaixoaren Munduko Jardunaldia ospatzeko eta “Itxaropenaren erromesak” 2025eko Jubileoaren gaiarekin lotuta.

Zinema eta zainketa aringarriak: begirada bat gaixotasunari eta doluari

/by

Zinema arte bat da eta, era berean, komunikabide bat. Horregatik, bizi-esperientziak transmititzeko eta errealitate konplexuak ikusarazteko tresna nagusi gisa erabiltzen da, zainketa aringarrien kasuan, esaterako.

Hiru filmek ilustratzen dituzte bereziki alderdi horiek. Lehenengoa Wit (Bizitza maitatu) da, Mike Nicholsek zuzendua. Diagnostiko terminala jasotzen duen emakume baten istorioa kontatzen du, onarpenerako bidea eta osasun-langileekin ezartzen dituen harremanak erakutsiz.

Beste adierazgarri bat William Hurt protagonista duen El doctor da. Kirurgialari baten transformazioa du, eta, minbizia diagnostikatu ondoren, pazientearen papera lehen pertsonan esperimentatzen du.

Azkenik, Tierras de penumbra, Anthony Hopkinsekin, duelua C.S. Lewis idazlearen bizitzatik jorratzen du. Pelikulak erakusten du protagonistak nola aurre egiten dion emaztearen galerari, eta nola askatzen den minari buruzko teorietatik benetako sufrimenduari aurre egiteko.

Julio Gómez doktoreak, Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko koordinatzaileak, pelikula horiek ikustera gonbidatzen gaitu, osasun-arretan zainketa aringarriek eta sentsibilitateak duten garrantzia ulertzeko. Ikusi bideoa.

 

 

Santurtziko San Joan Jainkoarena Zainketa Aringarrien Unitateak lau komunikazio zientifiko aurkeztu ditu SECPALen Kongresuan

/by

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleak Zainketa Aringarrien Espainiako Elkartearen (SECPAL) kongresu nazionalaren azken edizioan, Malagan urriaren 17tik 19ra egin dena, poster formatuko lau komunikazio zientifiko aurkeztu ditu, bere Zainketa Aringarrien Unitateko eta Arreta Psikosozialeko Taldeko (EAPS) profesionalek eginak.

Malagako hiriburura joan ziren Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko Nerea Gorostiola, Estibaliz Bañales eta Asier Roman erizainak, eta Legendika Zuazua, ospitaleko EAPSeko psikologoa, Fundación ”la Caixa”-k bultzatuta.

Posterraren izenburua ‘Azken egunetako egoeran eta post mortem egoeran dauden gaixoei eta haien senideei arreta emateko protokoloa’ izan zen, lehen aipatutako hiru erizainak izan zituen egile, eta unitateko langile guztien laguntza izan zuen. Bertan adierazten denez, azken egunetan eta post mortem egoeran dagoen gaixoarentzat eta haren senideentzat zainketa eta laguntza egokiak bermatzeko, gaixoari eta haren senideei bi egoeretan arreta emateko protokolo bat egitea proposatu zen, zainketa aringarrien unitate baten barruan.

Horrela, bi protokoloetako bakoitzaren urrats zehatzak, praktika profesionalean eta diziplinarteko talde baten ebidentzia zientifikoan oinarrituak, komunikazio zientifikoan azaldu ondoren, ondorioetan adierazten da, horiei esker, profesionalen antsietatea eta beldurra murriztea lortzen dela, praktikan laguntza eskaintzen duen tresna bat eraikitzean. Gainera, egileek ondorioetan adierazten dutenez, beharrezkoa da profesionalentzako autozainketa gida bat sortzea, eta protokoloa urtero berrikustea eta eguneratzea.

Aurkeztutako beste poster baten izenburua honakoa da: ‘Errukiak, burnout-ek eta erruki gogobetetzeak eragindako neke arriskua zainketa aringarrietako unitate bateko profesionalengan’. Asier Román, Paloma Jiménez eta Àngels Ballestak (Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko Zainketa Aringarrien Unitateko medikua) egindako komunikazio zientifiko honek zainketa aringarrien unitate bateko 25 profesionali egindako zeharkako azterlan deskribatzaile bat islatzen du, Pro-QoL eskala erabiliz. Ikerketak autozainketa hobetzeko neurriak proposatzea ahalbidetuko du.

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko profesionalek Malagako SECPALen kongresu nazionalean erakutsitako hurrengo posterrak ‘Zainketa aringarriak ikusarazteko podcast bat sortzeko prozesua’ azaltzen du. Horren egileak Estíbaliz Bañales eta Nerea Gorostiola dira, Viviendo en la frontera podcastaren bultzatzaileak, 2024ko apirilean sortu eta hilero emanaldiak dituena. Posterrean helburua, diseinua, formatua eta egindako argitalpenak deskribatzen dira, Ivoox, Spotify, Amazon Music eta YouTube plataformetan entzun ahal izateko.

Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitaleko profesionalek SECPALen biltzarrean aurkeztutako laugarren posterraren izenburua honakoa da: ‘Dementzia oso aurreratua duten pertsonei eta haien familiei arreta psikosoziala emateko programa bat ezartzea Bizkaiko eta Arabako egoitzetan’. Honako hauek dira egileak: Legendika Zuazua eta Nereida Corral Ibáñez, Santurtziko San Joan Jainkoarena Ospitalekoak; Amaya Cuevas Parra, Sestaoko Juan Ellacuria Udal Egoitzako psikologoa; eta Susana Agorreta Pinilla, Gasteizko Ajuria Egoitzakoa, Arabako Gizarte Ongizaterako Foru Erakundekoa.

Dementzia aurreratua duten pertsonei eta haien familiei laguntza psikosoziala emateko programa hau “la Caixa” Fundazioaren laguntzarekin garatzen da sei egoitzatan, arreta aringarriaren eta pertsonarengan oinarritutako zaintzaren esparruan. Programa honen helburuak dira erosotasuna, interakzio soziala, estimulazioa, jarduera esanguratsuak eta egokituak egitea, eta ongizatea sustatzea. Familien eta profesionalen gaikuntza, parte hartzea eta gogobetetzea ere sustatu nahi ditu. Inplementatu ondoren, egileek egoiliarren ongizate erreakzioak, banakako premia psikosozialetara egokitzapen handiagoa eta zaintzaileen gogobetetze handiagoa egiaztatu dituzte laguntzeko orduan.